افزایش آمار اذعان به اعتیاد | بیماری

: افزایش آمار اقرار به اعتیاد

: براساس گزارش مسئولان در وزارت بهداشت و درمان تعداد رسمی معتادان در کشور یه میلیون و ۳۲۵ هزار نفر برآورد شده که در کل، با حساب آدمایی که به صورت تفریحی مواد مخدر مصرف می کنن و وابستگی ندارن، این تعداد به دو میلیون نفر می رسه. بیشترین گروه سنی درگیر اعتیاد هم افراد جوون در دهه های سوم تا چهارم زندگی هستن، اما در سنین جور واجور مثل سن و سال دار و نوجوون هم وابستگی به اعتیاد مشاهده می شه. با این وجود بازم در کشور ما درباره جمعیت معتادان اطلاعات به شکل شفاف از طرف سازمان مربوطه منتشر نمی شه و همین امر باعث مشکی نمایی و بعضی برداشتای نادرست می شه.

به نقل از روزنامه آرزو، چیزی که در ادامه می خونید نظرات هومان نارنجیا، پژوهشگر اعتیاد در گفت وگو با «آرزو امروز» درباره تعداد معتادان در کشوره.
بعضی اعلام نظرها نشون میده آمارها درباره وضعیت اعتیاد در کشور خیلی غلطه و بعضی در اون تشکیک می کنن. روش آمارگیری درباره جمعیت معتادان کشور رو چیجوری آزمایش می کنین؟
درباره وضعیت اعتیاد در کشور آمار مناسب و دقیق در دسترس تصمیم گیرانه، اما طبق دلایل خاص عدد و رقم در این مورد اصلا منتشر نمی شه. تا الان آمارهای موجود درباره اعتیاد در حد جمعیت معتادان کشور به تعداد یه میلیون ۲۰۰هزار، یه میلیون ۵۰۰ هزار تا دو میلیون نفر بوده، اما در آمارهای گذشته تعداد معتادان کشور بیشتر از دو میلیون و ۵۰۰هزار نفر رو نشون میده. براساس دستور از طرف ستاد مقابله با مواد مخدر دستگاه های مربوطه اجازه منتشر کردن این آمار رو در کشور ندارن، اما آمارها در این مورد به شکل به طور کامل مستند واسه مسئولان قابل دسترسه.
اطلاعات مندرج درباره تعداد معتادان کشور در سازمان مربوطه به شکل به طور کامل کامل، کامل و برابر با واقعیتای جامعه ثبت شده و میشه به عنوان منبع تصمیم گیریا ازش استفاده کرد؟
بله. ماموران از طرف مرکز ملی آمار جلوی در خونه ها رفته و در روند آمارگیری از افراد وضعیت اعتیادشان رو پرسیده ان. اونا هم خیلی راحت درباره اعتیاد و مواد مصرفی خود اطلاعات رو در اختیار پرسشگران قرار دادن.
به نظر شما با وجود جو فرهنگی موجود در کشور ما، فرد معتاد خیلی راحت درباره اعتیاد خود با افراد ناشناس صحبت می کنه؟
افراد معتاد در این سرشماری خیلی راحت اطلاعات خود رو در اختیار ماموران قرار دادن. این در حالیه که قبل از انجام پرس و جو در این مورد بنده آمار جمعیت معتادانی رو که در این سرشماری بر اعتیادشان اقرار داشته باشن زیر ۵۰۰هزارنفر آزمایش کردم، اما بعد از بررسیای انجام شده تعداد افراد معتادی که خیلی راحت مریضی خود به اعتیاد رو بازگو کرده بودن بیشتر از برآورده های موجود بود. پس میشه تعداد به دست اومده در این آمارگیری رو آمار پایه در نظر گرفت. مثلا در بعضی از محیطای صنعتی و کاری بیشتر از ۲۰ درصد مصرف کننده مواد مخدر هست. تا الان درباره آمارهای موجود در این مورد فقط دکتر هاشمی، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام به شکل روشن اعلام موضع کردن.
به نظر شما از این آمارها در اراده کردنا استفاده می شه؟
عدد و رقم در این مورد خیلی در اراده کردنا فایده نداره. اندازه معتادان جامعه در روند دراز مدت مورد آزمایش قرار می گیرن. اما اینکه چند درصد از جمعیت معتادان کشور زن، مرد و چه نوع مواد مخدری مصرف می کنن در سیاستگذاریا اعمال می شه.
در سالای گذشته بحث زنونه شدن آسیبا مطرح شده، اما بعضی کارشناسان فکر می کنن در این مورد بزرگنمایی شده. نظر شما در این مورد چیه؟
براساس پیشرفت و برابری حقوق زن و مرد به نسبت آسیبای تهدید کننده اونا هم زیاد می شه. مثلا اگه از زن امروز توقع داشت که فعالیت هاش رو به آشپزی و خونه داری معطوف کنه به نسبت اعتیاد و آسیبای کمتری اونو تهدید می کنه، اما وقتی در شرایط الان زن و مرد هر دو به یه اندازه از حقوق، امتیازات و فعالیت بهره مند باشن، طبیعتا اندازه زنونه شدن آسیبا هم زیاد می شه. در این شرایط احتمال افزایش آسیبا در بین زن و مرد هست. مثلا در آمریکا و اروپا اندازه اعتیاد زنان و مردان از خیلی فرقی بهره مند نیس، اما در کشور ما اندازه اعتیاد در بین مردان در مقایسه با زنان ۹به یکه. به خاطر همین بعضی کارشناسان بر افزایش زنونه شدن آسیبا در سالای گذشته تاکید دارن.
در شرایط موجود، آینده مواد مخدر و اعتیاد رو در کشور چیجوری آزمایش می کنین؟
اگه در صورت نبود پیشرفت برنامه های پیشگیرانه، روان درمانی در درمان اعتیاد به کار برده نشه به نسبت مداخلات هم خیلی موثر نیس. اینم به همین روش پیش میره. مدیریت اعتیاد در کشور با پیشرفت مدلای پیشگیرانه در محیطای کار، دانشگاه ها، محلات و… زیاد می شه و به نسبت میشه انتظار کم شدن اندازه اعتیاد در نسلای بعدی رو داشت. اما تا الان از طرف نهادهای مسئول اینجور اتفاقی اتفاق نیفتاده. مثلا اگه درباره اعتیاد یه فیلم جفت و جور شه و معلمان بر سر کلاسا در این مورد صحبت کنن بازم اصلا نمیشه نسبت به پیشگیری اعتیاد در کشور امیدوار بود. خیلی از بخشا در کشور ما از متولی چندانی بهره مند نیستن. در مورد مقابله با مواد مخدر فقط بودجه های کمکی ناچیز و محدود در اختیار نه هادها قرار داده می شه که به نسبت هم نمیشه کاری از پیش برد.
هنوز بعضی از سازمانا در کشور مدعی ریشه کن کردن اعتیاد در کشور هستن.
نه هادها و سازمانای مدعی در این مورد قبل از هر اقدامی کارنامه و بودجه های اختصاصی در کار اعتیاد و مواد مخدر رو به شکل شفاف گزارش بدن تا روش فعالیت هاشون مشخص شه. درضمن اعتیاد، فقر، سوءتغذیه و… اصلا ریشه کن نمی شه، بلکه این مشکلای اجتماعی براساس برنامه ریزیا مناسب تحتِ کنترل قرار گرفته می شه. اعتیاد، یه فعالیت اجتماعیه و در این مورد بحث ای با عنوان ریشه کنی اعتیاد معنا نداره. کمبود بودجه تنها نقطه ضعف در این مورده .

منبع :

Author: ماه نشان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *